Verschil tussen een eland en een rendier: zo herken je ze

Een eland en een rendier zijn allebei hertachtigen uit het noorden, maar ze verschillen op bijna elk punt: formaat, gewei, leefgebied en gedrag. Het grootste verschil zit in de grootte. Een eland is een stuk groter dan een rendier en heeft een heel eigen uiterlijk dat je ze niet snel door elkaar laat halen als je ze eenmaal naast elkaar ziet.

Grootte: het meest opvallende verschil tussen eland en rendier

Een volwassen eland is een indrukwekkend dier. Met een schouderhoogte die kan oplopen tot zo’n 210 cm en een gewicht van soms meer dan 600 kg is de eland het grootste hertachtige ter wereld. Een rendier is veel kleiner: maximaal ongeveer 125 cm hoog bij de schouder en rond de 225 cm lang. Dat klinkt alsof een rendier nog best groot is, maar naast een eland lijkt het een klein dier.

Het gewicht verschilt ook sterk. Een rendier weegt gemiddeld tussen de 60 en 300 kg, afhankelijk van het geslacht en de regio. Een eland weegt dus ruwweg het dubbele tot het drievoudige van een groot rendier.

Uiterlijk: snuit, nek en gewei

Een eland heeft een heel kenmerkende kop met een grote, hangende bovenlip en een brede, bolle snuit. Onder de keel hangt vaak een stuk huid met haar, de zogeheten “bel”. De nek is kort en dik. Een rendier heeft een veel smaller, puntig hoofd met een fijnere snuit en ziet er slanker uit.

Het gewei is ook een duidelijk verschilpunt. Elanden hebben een breed, plat gewei dat op een schop lijkt, met vertakkingen aan de randen. Rendieren hebben een smaller, veelvertakt gewei dat omhoog groeit. Nog een opvallend feit: bij rendieren dragen zowel mannetjes als vrouwtjes een gewei. Bij elanden is dat alleen het geval bij de stieren.

Qua kleur zijn elanden donkerbruin tot bijna zwart, met lichtere poten. Rendieren zijn lichter van kleur, meestal grijsbruin, en hebben in de winter een dikkere, blekere vacht om de kou te weerstaan.

Leefgebied: waar leef je welk dier tegen?

Elanden leven in bossen en moerasgebieden in Noord-Europa, Noord-Azië en Noord-Amerika (daar heten ze “moose”). Ze zijn solitair en zul je zelden in grote groepen tegenkomen. In landen als Zweden, Noorwegen, Finland en Rusland zijn ze talrijk.

Rendieren leven op open toendra’s en berggebieden in Noord-Europa, Siberië en Noord-Amerika (waar ze “caribou” heten). Ze trekken in grote kuddes, soms van duizenden dieren, op zoek naar voedsel. Rendieren zijn ook het enige hertachtige dat succesvol gedomesticeerd is. Samische en andere inheemse volken houden rendieren al eeuwenlang als vee voor vlees, melk en transport.

Gedrag en voeding

Elanden zijn echte eenlingen. Ze eten takken, blaadjes, waterplanten en schors. In de zomer staan ze regelmatig tot hun buik in het water om waterplanten te eten, maar ook om af te koelen en muggen te ontwijken. Ze zijn niet agressief van nature, maar kunnen gevaarlijk zijn als ze zich bedreigd voelen, zeker een koe met kalfjes.

Rendieren zijn sociale dieren die sterk afhankelijk zijn van de groep. Ze graven in de sneeuw om korstmos te vinden, hun belangrijkste wintervoedsel. In de zomer eten ze ook grassen, kruiden en bladeren. Rendieren zijn goed aangepast aan extreme kou en kunnen temperaturen ver onder nul aan dankzij hun dubbele vacht en speciale hoeven die in de winter smaller worden voor grip op ijs en sneeuw.

Snel overzicht: eland vs. rendier

Kortom: als je een groot, donker, solitair dier in het bos ziet met een brede kop en schopvormig gewei, is het een eland. Zie je een kleiner, lichter dier in een groep op de toendra met sierlijk vertakt gewei, dan is het een rendier. Eenmaal goed gekeken, zijn ze verrassend makkelijk uit elkaar te houden.